Johan was de eerste die via mijn website liet weten dat hij graag eens zou willen meevliegen. Eerder hadden we zaterdag 27 december gepland, maar het weer liet het helaas niet toe. Vervolgens snel een nieuwe boeking gemaakt, want de 30e zag de voorspelling er positief uit!
Johan is al bijna zijn hele leven vliegtuigspotter en groeide op met een actieve Amerikaans vliegbasis in Soesterberg. De F-4’s en F-15’s vlogen daar af en aan. In 1994 vertrokken de Amerikanen en in 2008 werd de basis ook door Nederland niet langer actief gebruikt. Het is nog steeds een militair complex en veel uit die tijd staat er nog, maar dat wordt wel steeds minder. Alleen voor zweefvliegers is het momenteel nog in gebruik en de asfaltbaan is publiekelijk toegankelijk.
We spraken af op vliegveld Teuge, waar Johan al in de kijkhoek plaatjes stond te schieten. Het was nog even wachten tot ons toestel, de PH-TGV, was teruggekeerd van een lesvlucht. Een kwartiertje later konden we beginnen met de voorbereidingen. Camera’s plaatsen, vliegtuig controleren en er moest ook nog even getankt worden.
Het doel van onze vlucht was vliegveld Lelystad. Omdat dit een zogenaamd gecontroleerd veld is, waarbij vliegverkeer door de toren diverse toestemmingen moet krijgen, is een vluchtplan verplicht om in te dienen. Dit had ik de avond ervoor al gedaan en we konden nog net binnen 30 minuten na opgegeven tijdstip vertrekken. Nadat alle checks waren gedaan, vertrokken we in westelijke richting van baan 26. Vervolgens ging het via Amersfoort, waar we een rondje vlogen om “Lange Jan” en het clubgebouw van muziekvereniging Juliana Amersfoort, waar Johan lid is en ik ooit was. Hierna zetten we koers richting de voormalige vliegbasis Soesterberg, waar Johan precies alle hangars kon benoemen waar het vroeger allemaal gebeurde.
Vervolgens was het plan richting het noorden te vliegen via Soest, de woonplaats van Johan, het Muiderslot en forteiland Pampus. Prachtig om dit te bewonderen vanuit de lucht. Het weer was fantastisch. Een rustige atmosfeer en een sfeervol laagstaande zon, die het zicht soms wat bemoeilijkte. Na Pampus werd de toren van Lelystad opgeroepen en werd ons een straight in voor baan 05 aangeboden. Dit scheelde aanzienlijk in vliegtijd, omdat de standaard nadering eerst helemaal om Lelystad heen gaat.
Na de landing werden we opgewacht door de marshaller. Niet heel noodzakelijk, wél leuk om mee te maken. We parkeerden onder de voet van de toren met het gezicht in de volle zon. Na de betaling van het landingsgeld vertrokken we weer zo snel mogelijk, omdat er nog minder dan een uur resteerde binnen de wettelijke daglichtperiode. Buiten die periode mag ik als zichtvlieger (Visual Flight Rules) niet meer vliegen.
We vroegen de Bravo-departure aan, die gaat richting Harderwijk. Vervolgens in een rechte streep over de Veluwe richting Apeldoorn, alwaar we direct het circuit van Teuge mochten binnenvliegen. Onderweg haalden we nog 2 politiehelikopters in. De zon was inmiddels al onder de horizon verdwenen en de lampen van de landingsbaan waren al aangezet. Na een mooie landing leverden we de kist weer netjes af bij de verhuurder. Even een sponsje erover en weer in de hangar gezet.
De havenmeester kwam ons nog even opzoeken en zei dat hij het allemaal best krap vond qua tijd. Daar had hij ook helemaal gelijk in en bij vertrek in Lelystad had ik gedacht minimaal 2x de benodigde vliegtijd te hebben die nodig was. Maar door het wachten op 3 landende toestellen voordat we mochten vertrekken, werd de marge steeds kleiner. Iets om rekening mee te houden voor een andere keer dus!
Uiteraard heb ik weer video’s gemaakt van de heen- en terugvlucht. Je vindt ze hier:
