Normaalgesproken kun je met een privétoestel niet zomaar terecht op de vliegbasis Eindhoven. Het is militair terrein en wordt mede gebruikt door de civiele component, Eindhoven Airport, en onder andere een motorvliegclub, de EAC-m. Enkele weken geleden meldden we ons aan en uiteindelijk waren we met zijn drieën: Harry, Hilberto en ikzelf. Allen PPL-vlieger, dus altijd handig in de lucht en ieder zou zijn eigen stuk vliegen. Het oorspronkelijke plan was om een driehoek te vliegen met Midden-Zeeland of Seppe, maar de weersomstandigheden van vandaag waren daar helaas niet goed genoeg voor.
We spraken ’s ochtends af op Teuge en daar aangekomen zat het wolkendek nog behoorlijk laag. We moesten ons vluchplan tweemaal uitstellen en zouden niet meer in ons aangewezen slot op Eindhoven aankomen. De organisatie had inmiddels ook al gemaild dat dat geen probleem zou zijn. Ze waren ook op de hoogte van de lastige weersomstandigheden in het noorden van het land. Toen het weer goed genoeg leek vertrokken we en ikzelf vloog de eerste leg, naar Eindhoven.
Eenmaal het circuit uit bleek dat we niet veel hoger konden klimmen dan 1000 voet. We draaiden richting Ede om de Deelen CTR te kruisen, maar na enkele minuten begon het te regenen. We moesten wat zakken en het zicht vooruit nam drastisch af. We draaiden terug naar het oosten, om zo eventueel makkelijker te kunnen terugkeren naar Teuge, indien nodig. Helaas bleef het zicht beperkt en moesten we nog een stukje zakken (de minimale vlieghoogte boven niet-bebouwde gebieden is 500 voet). Uiteindelijk konden we richting het zuiden een opklaring zien en vlogen we langs de A50 richting Arnhem. Achteraf bleek dat we daarbij over de lierbanen van zweefvliegveld Terlet waren gevlogen. De havenmeester van Teuge kwam daar na terugkeer nog voor bij ons langs. We hadden dat niet moeten doen, want lierkabels zijn een groot gevaar voor een vliegtuig. Hoewel onze inschatting juist was dat er niet gevlogen werd op dat moment (het weer was niet best), hadden we dat beter met zekerheid kunnen vaststellen door het te vragen aan de luchtverkeersleiding. Een goede les voor een volgende keer. Sowieso waren de marges minimaal. Het lage wolkendek, matig zicht door regen en terrein dat ook nog eens 200 voet in hoogte toenam richting het zweefvliegveld. Een typisch voorbeeld van het Zwitserse-kaas-model. Gelukkig allemaal goed afgelopen, maar wel een harde les voor de toekomst.
Afijn, Arnhem voorbij werd het weer significant beter en voorbij de Waal konden we kilometers ver kijken. De nadering op Eindhoven was dan ook relatief eenvoudig. Via punt TANGO aan de westzijde van de CTR vlogen we het luchtruim binnen en mochten we zonder verdere vertraging landen op de grote, lange baan van Eindhoven. De landing was buitengewoon netjes en vervolgens parkeerden we het toestel naast de overige bezoekers. De organisatie had best wat afmeldingen ontvangen, maar er stonden toch zeker ruim 30 kisten op het platform. Met een oude Willy’s-jeep werden we naar het clubhuis gebracht, alwaar het een gezellige bedoeling was. Er werden hamburgers gebakken en er stond een aantal leuke stands met o.a. luchtmachtattributen. Hoewel er wel een uur voor gewacht moest worden, hebben we nog wel de platform-tour gedaan waarbij we de binnenkant van een C-130 Hercules mochten bekijken.
Rond een uur of vier werd het tijd om weer richting het toestel te gaan en het was nu de beurt aan Harry om ons weer terug te vliegen naar Teuge. De terugweg voorliep voorspoedig, zonder verdere bijzonderheden en ook prima vliegweer. Het was erg gezellig en hopelijk kunnen we in de toekomst meer van dit soort evenementen aandoen met een paar enthousiaste vliegers.
